Blog Archives

Grożący kryzys

Kluczowym zadaniem każdego tego rodzaju programu skierowanego do zwalnianych z pracy osób jest wyodrębnienie i wczesne zidentyfikowanie tych, którym grozi poważniejszy kryzys oraz umożliwienie dotarcia przez ludzi potrzebujących pomocy do wszystkich jej możliwych źródeł. Konieczne jest zdiagnozowanie pod tym kątem grupy bezrobotnych i przygotowanie możliwie szerokiej oferty pomocy. Powyższy model łączy się z określonymi ograniczeniami. Pierwsze z nich wiąże się ze specyfiką przemian polityczno-gospodarczych w Polsce, które dokonały się po roku 1989. Zmiany ekip rządzących pociągają za sobą nowe rozstrzygnięcia prawne dotyczące kwestii zatrudnienia i dlatego trudno o wypracowanie określonych strategii działania, których skuteczność mogłaby podlegać weryfikacji w dłuższym okresie czasu. Druga trudność wiąże się brakiem rozwiązań systemowych, które stymulowałyby aktywność bezrobotnych, a samo bezrobocie traktowane jest jako stały element gospodarki wolnorynkowej, którego poziom jest konsekwencją kondycji gospodarczej. Propozycja interwencji zawartej w modelu Catalano, Dooley ogranicza się do zwolnień grupowych, natomiast otwarta pozostaje kwestia rozwiązań wobec osób długotrwale pozostających bez pracy. Jednocześnie znaczną część populacji bezrobotnych stanowią osoby, które swoje zawodowe doświadczenia zdobyły w poprzednim systemie, a nie potrafią odnaleźć się w obecnej rzeczywistości ze względu na bierność, brak inicjatywy i przypisywanie odpowiedzialności za brak pracy czynnikom zewnętrznym.

Witam, mam na imię Rafał i zapraszam Cię do lektury mojego bloga, który jest poświęcony społeczeństwie. Mam nadzieję, że tematy, które poruszam w mych wpisach Cię zainteresują i zostaniesz tu na dłużej!

Społeczny region

Niewątpliwie likwidacja zakładu pracy lub zwolnienia grupowe stanowią istotne wydarzenie w życiu społecznym regionu. Zatem korzystne byłoby stworzenie programu integrującego działania instytucji w zapewnienia szerokiego zakresu rożnych opcji pomocy skierowanej do bezrobotnych w celu ułatwienia dostępu do instytucji świadczących pomoc. Utworzenie swoistego „sztabu kryzysowego” jest trudne ze względu na różnorodność świadczonej pomocy, a czasami wręcz sprzeczność celów różnych instytucji. Bardzo pożądanym działaniem instytucji świadczących pomoc byłoby „otwarcie się” na ludzi, inaczej mówiąc interwencja np. na terenie upadającego zakładu lub w domu bezrobotnego. Nadrzędnym celem zwiększonej mobilności przedstawicieli różnych urzędów byłoby ograniczenie przeszkód biurokratycznych, które często zniechęcają bezrobotnych do wykorzystywania możliwości pomocy. Tego typu działania zwiększyłyby dostępność wtórnej sieci wsparcia społecznego (Foley, Davies 1983, za Mazurkiewicz 1997) w postaci formalnych struktur (urząd pracy, opieka społeczna, kościół, policja) dostarczających wsparcia informacyjnego i instrumentalnego. Pomoc ze strony wtórnych sieci wsparcia mogłaby stanowić uzupełnienie wsparcia sieci pierwotnej w postaci rodziny, przyjaciół, sąsiadów, itp. Zapewnienie możliwie bogatej i wieloaspektowej oferty pomocy umożliwia osobie bezrobotnej dokonanie wyboru i skorzystanie z pomocy takiego rodzaju jakiego najbardziej w danym momencie oczekuje. Jest to szczególnie ważne przy uwzględnieniu faktu, że nie każdy bezrobotny przeżywa kryzys psychologiczny i wymaga terapii kryzysu. Znaczna część osób oczekuje konkretnych informacji dotyczących rynku pracy oraz umiejętności poszukiwania nowego zatrudnienia.

Witam, mam na imię Rafał i zapraszam Cię do lektury mojego bloga, który jest poświęcony społeczeństwie. Mam nadzieję, że tematy, które poruszam w mych wpisach Cię zainteresują i zostaniesz tu na dłużej!

W powyższych założeniach zwraca uwagę poznawczy wymiar oddziaływań

Zapoznanie z możliwymi różnorodnymi konsekwencjami utraty pracy w pewnym stopniu eliminuje z sytuacji zwolnienia element zaskoczenia i zagrożenia. Sytuacja utraty pracy zostaje zdefiniowana w kategoriach sytuacji problemowej, w której możliwe jest wykorzystanie różnych strategii know-how. Jednocześnie zmniejsza się prawdopodobieństwo traktowania utraty pracy w kategoriach osobistej porażki czy wręcz katastrofy życiowej. Ważnym wyzwaniem dla szeroko rozumianej interwencji kryzysowej byłoby stworzenie rozwiązań prawnych obligujących pracodawców, związki zawodowe lub inne instytucje do zabezpieczenia określonych środków na tego typu programy. Tym samym realizowany byłby prewencyjno-prozdrowotny wymiar interwencji kryzysowej w kontekście określonej grupy społecznej w tym przypadku bezrobotnych. Jednocześnie w wymiarze globalnym można przewidywać ograniczenie podążania bezrobotnych w kierunku zjawisk z zakresu psychopatologii życia społecznego. Pomimo że dotychczasowe badania nie uprawniają do jednoznacznych rozstrzygnięć odnośnie związku, jak również kierunku zależności między bezrobociem, a nasileniem patologii społecznych, to w świadomości społecznej reprezentowanej w pewnym stopniu przez środki masowego przekazu często dochodzi do kojarzenia bezrobocia z różnymi formami patologii społecznych tj. alkoholizmem, przestępczością, zaangażowaniem w ekstremistyczne ugrupowania polityczne.

Witam, mam na imię Rafał i zapraszam Cię do lektury mojego bloga, który jest poświęcony społeczeństwie. Mam nadzieję, że tematy, które poruszam w mych wpisach Cię zainteresują i zostaniesz tu na dłużej!